Chegou a hora dos seareiros

A actual situación de Club Deportivo Ourense é moi preocupante. Durante os últimos anos a supervivencia do club está no aleiro. Tempada tras tempada as descomunais débedas acumuladas (das que por certo ninguén respondeu por elas) deixan ao bordo da desaparición ao club. Finalmente sempre se conseguiu saír adiante, ben impulsado pola man salvadora das institucións (sobre todo cando ao fronte do club estaba algún “amigo” das mesmas) ou ben pola tolería de afeccionados de verdade como Manolo Rois e os seus colaboradores ou como os actuais integrantes do Consello de Administración. 

Sen embargo nesta ocasión a supervivencia do club está máis complicada que nunca. As institucións xa non apoian coma antes, penso que o que pasaba anteriormente tampouco era normal e os clubs teñen que ter a súa maior fonte de financiamento nos seus propios recursos. Pero o máis preocupante non é iso, senón a falla total de interese por parte dos máximos accionistas de C.D.Ourense.

Marcial Feijoo, o home que se negou a xogar contra C.D.Ourense

Nos máis de 60 anos de historia de Club Deportivo Ourense foron moitos os xogadores que pasaron polo vestiario local. A maioría deles homes comprometidos coa causa vermella e que deixaron, dalgún xeito, a súa pegada na historia do equipo ourensán. De entre todos eles merece un recoñecemento especial Marcial Feijoo, o home que se negou a xogar contra C.D.Ourense no Couto.

Marcial Feijoo foi un dos integrantes do primeiro cadro de xogadores de C.D.Ourense trala fundación do club en setembro de 1952. Marcial era un xogador ourensán que militara na Unión Deportiva Orensana dende 1944, cando debutara con 18 anos, ata a súa desaparición no verán de 1952. Desenvolvíase no posto de interior e estaba chamado a ser unha das figuras do novo club dada a súa experiencia.

Como se esperaba foi un dos máis destacados do equipo en este primeiro ano de historia do club. A pesar diso C.D.Ourense só puido ser terceiro na Serie A (aínda que empatado a puntos con Turista e Casablanca), polo que non se conseguía o ascenso á 3ª división, obxectivo do club. 

Foi entón cando o Turista, club que sí acadara o ascenso á terceira, se puxo en contacto con Marcial para que xogara en terras viguesas na seguinte tempada. O xogador aceptou a proposta visto que de quedarse en Ourense tería que volver a xogar na Serie A.

Goleadas no Couto

O equipo da tempada 58-59 non se cansaba de golear

A goleada que C.D.Ourense lle endosou ao C.D.Alcalá o mércores pasado no partido de volta dos cuartos de final da Copa Federación non é, nin moito menos, unha das máis grandes que disfrutou O Couto. O 6-1 quédase curto ante outras malleiras que C.D.Ourense lle endosou a outros visitantes do noso estadio. Nin tan siquera consigue entrar entre as 20 primeiras. Repasemos as cinco maiores, para non estendernos demasiado.

1ª.- CDOU, 12 – Xuvenil de Ponteareas, 0 (tempada 58-59)

A maior goleada tivo lugar o 05-10-1958, na terceira xornada de liga dunha 3ª división integrada por 16 clubes, todos galegos. Os vermellos ansiaban o ascenso a 2ª división, sendo uns dos máximos favoritos ao título. Sen embargo as cousas non comezaron ben, sendo derrotados na segunda xornada en Ordes por 2-1. A afición non recibiu demasiado ben aos xogadores locais e estos reaccionaron facéndolle pagar os pratos rotos ao Xuvenil de Ponteareas, equipo que xa ocupaba o derradeiro posto da táboa e que non abandonaría ata o final da liga. 

O primeiro tempo xa rematou con 7-0, nun partido que foi totalmente dominado polos locais, que buscaron con esta goleada recuperar a confianza dos siareiros e a súa mesma. A verdade é que así foi e o equipo proclamouse campión de liga e logrou o ascenso á 2ª división por primeira vez na historia. Os vermellos conqueriron esta tempada 109 goles en 30 partidos.

Os goleadores foron: Ferradás (3), José Luís (3), Gonzalo (2), Malet (2) e Rivera (2).

Apuntamentos do C.D.Ourense, 6 – C.D.Alcalá, 1

Foto: Brais Lorenzo - Faro de Vigo

1.- Plantexamento inicial. O Ourense tiña que remontar un 3-1 e, ademáis, contaba con moitas baixas na liña defensiva, por iso Luisito optou pola fórmula máis lóxica: tres defensas, dous mediocentros, tres mediapuntas e dous dianteiros. Ataque total dende un principio. Saíu perfecto.

2.- Comunión total entre a grada e os xogadores. Achegouso ao Couto moita máis xente da que soe acudir a estes partidos da Copa Federación. A situación dos xogadores (tres meses sen cobrar) e a implicación que demostran, a pesares de todo, co club, fixeron que acudise máis xente que estivo dende o primeiro momento ao carón do equipo. ¡Así sempre!

3.- Dentro do bo ton xeral do equipo destacar sobremaneira a tres xogadores: Rubén Arce, Óscar Martínez e Adrián Cruz. 

Remontadas no Couto, é posible

C.D.Ourense 84-85

O mércores a partires das 20,00 horas C.D.Ourense e os seus siareiros teñen unha cita no Estadio do Couto. O reto é remontar o 3-1 encaixado en Alcalá de Guadaira na ida dos cuartos de final da Copa da Real Federación Española de Fútbol. Unha cita que adquire grande interés debido a delicada situación económica do club. De acadar a clasificación os vermellos xa comezarían a gañar cartos en esta competición, algo fundamental nos momentos actuáis.

O C.D.Alcalá e un club sevillano de 3ª división, ocupa o segundo posto do grupo X, que está a realizar unha moi boa tempada e que xa deixou na cuneta ao C.D. El Palo, equipo do grupo IV de 2ª B, na anterior eliminatoria da Copa Federación, polo que non será un rival doado, nin moito menos. 

Será complicado pero entre todos é posible superar esta eliminatoria e meterse nas semifinais. O Couto xa viviu varias remontadas, algunhas moito máis complicadas que esta, polo que esperamos engadir unha máis a nosa historia. Aquí deixou un par de épicas remontadas que merece a pena lembrar polo que supuxeron naquel momento.

02-06-1985: C.D.Ourense, 3 – Mallorca At., 0 (1-3 na ida) – 1ª eliminatoria promoción de ascenso a 2ª B.

Os vermellos intentaba saír da 3ª división, pozo onda levaban cinco tempadas. Era a terceira promoción de ascenso e as cousas complicáranse moito no partido de ida. Os filiais do Mallorca, dirixidos por un tal Lorenzo Serra Ferrer, superaron a C.D.Ourense en todos os aspectos, demostrando ser un gran equipo con xogadores de moita calidade. Nos baleares destacara o xove Molina, que volvera totalmente tola á defensa de C.D.Ourense.

Os grandes traspasos da historia de C.D.Ourense

Manolo Tomé

A pasada semana concretouse a fichaxe do ouresanista Pinillos polo Córdoba. Últimamente parece que os xogadores de Club Deportivo Ourense son pezas codiciadas por clubes de superior categoría. Porque se agora o que se foi deixando cartos nas arcas do Ourense foi Pinillos a tempada pasada ocurriu outro tanto co dianteiro Jona, fichado polo Granada e que esta tempada xoga cedido no Real Xaén.

A pesares destes dous últimos exemplos non é demasiado habitual que Club Deportivo Ourense traspase xogadores, aínda que ao longo dos máis de 60 anos de historia dos vermellos si que houbo traspasos sonados. Aquí deixou cinco casos que considero realmente salientables.

1.- Manolo Tomé ao Fútbol Club Barcelona. Ao comezo da tempada 1973-74 o equipo catalán pon os seus ollos no centrocampista nado en Moaña. Tomé fora unha das pezas máis destacadas na gran campaña 1972-73 na que os vermellos acadaron o ascenso a 2ª división e protagonizaron unha grande campaña copeira, coa histórica eliminatoria ante a Real Sociedade de San Sebastián. Finalmente o prezo marcado é de 9 millóns de pesetas, 6 en metálico e os outros 3 garantidos cun partido no Couto fronte ao primeiro equipo do Barcelona co recén chegado Cruyff ao fronte. Ademáis os culés ceden a dous xogadores a escoller entre Olmo, Teixidó e Pousada. Os vermellos elixen a Teixidó e Pousada, desbotando a Olmo que chegaría a ser internacional. Tomé xogaría catro tempadas no Nou Camp, pasando despois ao Salamanca onde xogou outras 5 tempadas en 1ª división.

O coco cae no Couto

Club Deportivo Ourense logrou unha convincente victoria sobre o Oviedo por 2-1. Un triunfo baseado nun plantexamento valente e ofensivo de Luisito. Coido que este foi un dos equipos máis ofensivos que alineou esta tempada. Pola súa banda o Oviedo é un equipo cun potencial ofensivo enorme pero que fraquea en tarefas defensivas, algo que os vermellos souberon explotar á perfección.

DOUS EQUIPOS AO ATAQUE

Os plantexamentos dos dous técnicos no deixaban lugar a dúbidas. Ambos sairon ao ataque coa intención de gañar o partido, sen especulacións de ningún tipo.

C.D.Ourense plantouse no maltreito céspede do Couto cunha única variante no once que gañou o domingo pasado en Xixón ao Sporting B. Juan Martínez deixou o seu posto no once a Borja Valle, héroe no Mareo ao anotar os dous goles dos vermellos. Un medio menos e un dianteiro máis. Un 4-2-3-1 con Pato na portería; Josu, Portela, Capi e Pinillos en defensa; Yebra e Álex no medio do campo; liña de tres con Iker Alegre pola dereita, Borja Valle pola esquerda e Javi Hernández no centro; e Óscar Martínez como dianteiro centro.

Pola súa banda Granero apostou por un ofensivo 4-4-2, que as veces parecía un 4-2-4, con Orlando Quintana na portería; David Alba, Pardo, David Fernández e Sergio Rodríguez na liña defensiva; Erice e Héctor Simón como mediocentros; Susaeta pola banda dereita; Eneko pola esquerda; Señé como segundo dianteiro e o peleón Diego Cervero como punta de lanza.

Dende o pitido inicial víronse claramente as intencións de ambos equipos. O Oviedo quería levar a iniciativa e apropiarse do balón, cunha intensa presión xa sobre a liña defensiva do Ourense, que por certo provocou varios erros na saída do balón que acabaron por propiciar o gol do empate dos asturianos. Unha vistosa proposta de fútbol que conta con xogadores de gran calidade para levala a cabo. A valía de xogadores como Susaeta, Eneko, Señé ou o discutido Diego Cervero, está fora de toda dúbida nesta categoría. Cando atacan o perigo pálpase.

Borja Valle desequilibra en Xixón

Importante victoria a lograda por Club Deportivo Ourense ante o Sporting B. Os tres puntos serven para romper unha racha de dúas derrotas consecutivas e permítenlle ao equipo adquirir unha boa dose de confianza, ademáis de espantar as primeiras dúbidas xurdidas tralas derrotas en Vigo e no Couto ante o Rácing de Ferrol. Victoria por 0-2 que podemos considerar xusta pero que tampouco debe esconder os defectos apreciados antes do 0-1.

TROCOS OBRIGADOS NA ALINEACIÓN

De saída Luisito viuse obrigado a realizar dous trocos con respecto ao equipo que perdeu ante o Rácing de Ferrol, os dous por problemas físicos. Moisés deixou o seu posto no centro da defensa a Portela, aínda convaleciente do terrible choque con Manu Barreiro, e Juan Martínez disputou o seu primeiro partido como titular en lugar de Adil. O resto os mesmos do pasado domingo.

Na liña de ataque, desta volta, Iker Alegre ocupou a banda dereita e Javi Hernández a esquerda, con Óscar Martínez como punta de lanza.

Pola súa banda o Sporting B non podía contar co lateral esquerdo Álex Menéndez, convocado polo primeiro equipo para o seu partido anteo Deportivo da Coruña.

IGUALDADE NO PRIMEIRO TEMPO

De saída vimos a un Ourense máis presionante que en partidos anteriores. O trivote formado por Yebra, Álex e Juan Martínez cortaba todo o xogo do filial sportinguista e conseguían ter máis posesión de balón. Sen embargo o problema chegaba á hora de hilvanar xogadas de ataque.

Sporting B, xoves talentos cun inicio irregular

O filial do Sporting de Xixón colleitou dúas derrotas e unha victoria nun inicio irregular do campeonato ligueiro. Caeu na primera xornada en Noja por 2-1. Na segunda xornada goleou a un débil Tropezón por 4-1 no Mareo e na última xornada volveu a perder lonxe de Asturias, nesta ocasión ante a U.D.Logroñés por 1-0. Este pasado mércores xogou o partido de volta da Copa Federación de Asturias. Os roxibrancos perderon por 4-1 ante o Avilés, sendo eliminados por un global de 5-1. Como vemos un inicio bastante irregular.

O Sporting B voltou á 2ª B na tempada 2008-09, despois de pasar seis tempadas na 3ª división, ocupando postos da zona media-baixa da clasificación. Incluso na tempada 2010-11 descendeu de categoría. Sen embargo o Spórting comprou unha praza en 2ª B por 395.000 euros, tralo descenso administrativo da Cultural Leonesa. A tempada pasada rematou no posto décimoterceiro, empatado a puntos con Club Deportivo Ourense. No partido xogado en terras asturianos os vermellos gañaron por 0-1gracias a un gol de Óscar Martínez no primeiro tempo.

Club Deportivo Ourense, unha paixón nada hai 61 anos

Tal día coma hoxe de 1952 nacía Club Deportivo Ourense, e con él unha paixón que nos acompaña dende hai 61 anos. Milleiros e milleiros de ourensáns compartiron, comparten e, espero que por moitos anos, compartirán unha paixón que pasa de xeración en xeración. Así comezou todo.


No verán de 1952 a Unión Deportiva Orensana desaparecía do panorama futbolístico ourensán e nacional. Puña fin a súa curta, pero exitosa traxectoria, debido a problemas económicos. Nesta última tempada o club militaba na 2ª división, aínda que descenderá, chegando a xogar a final da Copa Federación, caendo derrotada no estadio Metropolitano de Madrid ante o Real Xaén por 3-1.

O caso é que Ourense volvía a quedar orfa de fútbol a nivel de categoría nacional. Nembargantes a afección ourensá non quería perder un dos poucos entreteñementos que había naquela época e deseguido comezáronse  a buscar solucións para encher o vacío deixado pola Unión Deportiva Orensana.

Existían dúas solucións: resucitar ao Atlético de Ourense, un club que militara nas últimas tempadas na Serie A con non moi bos resultados e que nese momento estaba abandonado, carecía de directiva e tiña bastantes problemas económicos. Esta opción non era ben vista por moitos afeccionados que se opoñían a elo debido a que non o consideraban representativo da cidade e que, para selo, tería que empezar por trocar o nome; ou ben crear un novo club. Sea como fóra Ourense tería que empezar dende a Serie A.

Dous minutos tolos déronlle o triunfo ao Racing de Ferrol

Foto: Miguel Villar (La Voz de Galicia)

Victoria dos verdes por 1-2 ao remontar en dous minutos o tanto inicial de Club Deportivo Ourense. Segunda derrota consecutiva dos vermellos que teñen que espertar o próximo domingo ante o Sporting B.

DE INICIO TROCOS

Luisito introduciu dous trocos con respecto ao equipo que perdeu a semana pasada en Barreiro ante o Celta B. Portela deixou o seu sitio no centro da defensa a Capi, e Álex entrou para reforzar o centro do campo en lugar do extremo Borja Valle. Deste xeito o Ourense saltou ao Couto cun 4-3-3 con Pato, Josu,Moisés, Capi e Pinillos en defensa; Yebra, Adil e Álex no centro de campo; Iker Alegre e Javi Hernández polas bandas e Óscar Martínez na punta do ataque.

Pola súa banda Aira tamén movou pezas no once inicial despois de xogar partido de Copa o mércores. Víctor Vázquez (habitual central) ocupou o lateral dereito, deplazando a Vela (habitual no lateral) ao extremo dereito en sustitución de Marcos Álvarez, que se caeu do once. No posto de Víctor Vázquez entrou Pérez e xogou cun só punta, Manu Barreiro, deixando a Jorge Rodríguez no banco, reforzando a medular con Ivan Forte.

PRIMEIRO TEMPO VERMELLO

O Ourense foi superior no primeiro tempo a un decepcionante Rácing de Ferrol. Os vermellos non é que xogaran un partidazo, pero levaron a iniciativa impoñéndose no centro do campo a base de forza. Álex e Adil nesa zona ofrecen moito traballo e loita, aínda que adolecen da creativididade necesaria para xerar xogo e ocasións.

Aos vermellos bastáballe con enviar balóns longos ao extremo esquerdo Iker Alegre para levar perigo a porta de Camacho. Víctor Vázquez, central reconvertido, non podía co extremo asturiano. Pola esquerda chegou a mellor ocasión do Ourense, e case única hai que decilo, desta primeira metade. Un centro medido de Pinillos foi rematado en boca de gol por Óscar Martínez facendo unha enorme parada Camacho. Despois unha diagonal de Javi Hernández deixoulle un balón franco a Iker Alegre que chutou pegando o balón no brazo de Víctor Vázquez. Penalti que transformou o propio Iker Alegre anotando o seu segundo gol da tempada (todos os do equipo).

O Ourense dominaba máis pero non creaba excesivo perigo. Yebra, Adil e Álex gañaban a partida física no medio do campo pero naufragaban á hora de hilvanar xogadas cos dianteiros.

Mal comezo de tempada do Rácing de Ferrol

Os verdes arrasaron a tempada pasada en 3ª división. Foron campións do grupo I con 97 puntos, 98 goles goles a favor, e 20 puntos de vantaxe sobre o Celta B, segundo clasificado. Na promoción de ascenso enfrontáronse a un vello coñecido dos ourensanista, o Laudio. O Rácing de Ferrol conseguiu superar a eliminatoria, por un global de 2-1 (1-1 e 1-0) e ascender a 2ª B de forma brillante.

Sen embargo o comezo da tempada na categoría de bronce non é nada bo. No primeiro partido deixaron escapar dous puntos ante o Tropezón no desconto do partido cuando os cántabros xogaban con dez xogadores. A semana pasada caeron na Malata ante o U.D.Logroñés por 1-2, un equipo que viña de ser superado amplamente polo Celta B. O definitivo gol dos rioxanos tamén chegou no treito final do partido por mor dun discutido penalti. E o mércores foron eliminados da Copa polo Caudal de Mieres, que gañou por un solitario gol marcado no segundo tempo, despois dunha primeira parte de cor verde.

Malos resultados que non se axustan ao xogo realizado polos departamentais. O que si se observa é un baixón físico nas segundas metades dos partidos. Aínda é cedo, pero entrar nunha mala dinámica nas primeiras xornadas pode marcar o resto da tempada.

O Rácing de Ferrol apostou por manter aos mellores xogadores que lograron o ascenso e realizar unhas poucas incorporacións de calidade que reforzaran o equipo. Finalmente tan só realizaron catro fichaxes, un obrigado por lesión do porteiro titular Marcos Valín. Esperaron ata última hora a cesión do dianteiro Luís Fernández do Deportivo sen resultado. Quizáis quedáronse un pouco curtos en efectivos, ainda que sen dúbida os que están son de calidade, pero ao longo dunha tempada pode pasarlles factura se non teñen sorte coas lesións.

Rácing de Ferrol, un histórico no Couto

Este sábado visita o Couto un histórico do fútbol galego como é o Rácing de Ferrol. Fundado en 1919 foi un clásico da Segunda División ata a década dos 70, cando o Rácing de Ferrol entrou nunha crise deportiva da que conseguiu salir a principios deste século coa súa volta a categoría de prata do fútbol español.

A pesares de militar durante moitísimas tempadas na 2ª división, 34 en total, nunca conseguiu o ascenso a 1ª división, a pesares de estar cerca en varias ocasións. O seu maior éxito foi o subcampeonato de Copa de 1939, perdendo a final ante o Sevilla por 6-2.

Foi un campeonato atípico. A Guerra Civil acababa de rematar e a Federación Española de Fútbol organizou o torneo que levou o nome de “Copa del Generalísimo Franco”. Parciparon moi poucos equipos, ningún da zona, ata ben pouco, republicana. O Rácing de Ferrol participou como campión do Campeonato Rexional de Galicia.

Resumo da segunda xornada

O Zamora é o líder do grupo

COMPOSTELA, 3 – CORUXO, 1

Os santiagueses xa demostraran no Couto que eran un bo equipo. En San Lázaro ante o Coruxo refrendaron as boas sensacións da primeira xornada. Foron superiores en todo momento ante un Coruxo que se mostrou flebe en defensa. Só a boa actuación do porteiro Fernando evitou unha victoria aínda máis clara do Compostela.

1-0   (32´) Castiñeiras; 1-1 (53´) Chacopino; 2-1 (68´) Jordan; 3-1 (90) Manu Rodríguez

OVIEDO, 2 – NOJA, 2

Saltou a sorpresa no Carlos Tartiere. O Noja levouse un punto despois de ir perdendo por 2-0, o que fai aínda máis sorprendente o resultado. Os locais adiantáronse con dous goles, pero non souperon pechar o partido e os cántabros acabaron por empatar no segundo tempo. Cóstalle aos ovetenses manter as súas vantaxes. No primiera xornada acabaron sufrindo tras adiantarse por 0-2 en Burgos.

1-0   (29´) Pardo; 2-0 (38´) Cervero; 2-1 (44´) Nacho; 2-2 (72´) Abel

Derrota ante un Celta B con dez

Foto: celtavigo.net (Marta Grande)

Cando máis optimistas éramos os ourensanistas chegou a derrota. Trala expulsión do lateral dereito, Kevin, do Celta B ao pouco de comezar o segundo tempo semellaba que a victoria de C.D.Ourense era máis factible que nunca. Sen embargo todo saiu ao revés e o que se levou o triunfo foi o filial celeste. O vello dito de Helenio Herrera “xógase mellor con dez que con once” fíxose realidade unha vez máis.

DE SAÍDA O CELTA B MELLOR

Luisito dispuxo o mesmo once que gañou ao Compostela co único troco de Borja Valle por Xaime Noguerol. En portería Pato; en defensa Josu, Moisés, Portela e Pinillos; no medio Yebra e Adil; Iker Alegre, Javi Hernández e Borja Valle por diante deles e Óscar Martínez en punta. Novamente Iker Alegre comezou pola dereita, mentras Borja Valle ocupaba a banda esquerda e Javi xogaba como mediapunta polo centro.

Esta liña de tres non tardou en ser modificada, como ante o Compostela. O Celta B dominaba o partido nestes primeiros minutos. A súa forte presión sobre o Ourense facia que o balón enseguida acabara nos seus dominios, rondando a área ourensanista aínda que tan só cunha ocasión clara tras un chut de Añón que Pato desviou a córner.

Nestes primeiros intres o Celta B podía co Ourense a base de presión e

superioridade na zona central con Borja Domínguez, Borja Fernández e Yelko (que intentaba organizar o xogo movéndose arriba e abaixo) aos que se sumaban os extremos cando se metían polo centro deixando as bandas a uns laterais que xogaban moi arriba.

Ao cuarto de hora Luisito manda a Iker Alegre a banda esquerda, onde mellor se desenvolve, colocaba a Javi Hernández na dereita e situaba a Borja Valle polo centro como segundo dianteiro. Ademáis o equipo deu un paso ao fronte. Adil e Yebra intensificaron a súa marcaxe a Yelko e nos saques de porta presionaban moi arriba para obrigar a Rubén a sacar en longo.

Precisamente tras estos trocos Iker Alegre obrigou a Rubén a realizar unha boa parada desviando a córner un chut do asturiano. O encontro equilibrouse sen que ningún dos dous equipos conseguira impoñerse. Moita pelexa, imprecisións e cero ocasións máis de gol neste período.

Celta B, xuventude e calidade

O Celta B comezou gañando en Logroño

O filial celtiña é un recén ascendido que sufriu moitos trocos este verán. O entrenador do ascenso, o ex celtico i ex ourensanista “Pichi” Lucas, non foi renovado. O seu posto foi ocupado por David de Dios, un xove técnico de tan só 32 anos. David de Dios entrenou a tempada pasada ao Celta xuvenil da División de Honra, equipo que foi subcampeón da Copa de Campeóns tras caer derrotado na final co Sevilla.

Xunto con David de Dios son moitos os xogadores do equipo xuvenil que chegan ao Celta B. Un equipo moi xove pero con moitísima calidade. No Celta teñen postas moitas ilusións neste grupo de xogadores, aos que se lle augura un futuro moi próspero.

O primeiro golpe de efecto dérono no debú ligueiro ao derrotar nas Gaunas a U.D.Logroñés por 0-2. O Celta B realizou un gran partido deixando en evidencia a un Logroñés que en ningún momento puido cos xoves xogadores celestes. Ademáis os vigueses acudiron a Logroño sen o defensa central David Costas e o medicentro Javi Rey, convocados por Luís Enrique co primeiro equipo.

De Turista Sport Club a Celta B

Como lle ocurre a moitos filiais, agora enguilidos pola estructura do club nodriza, o Celta B e o herdeiro da rica historia dun club que perdeu a súa identidade para convertirse no viveiro de xogadores do club principal. Unha mágoa. Pero este é o fútbol moderno que padecemos, o das SAD, o dos empresarios que se achegan a este mundo para obter o seu propio beneficio ou o dos magnates rusos, árabes ou de calquera outra nacionalidade que mercan un xoguete novo fartos de brincar con outros.

Voltando ao caso do Celta B, dicir que o filial celeste aséntase sobre as cinzas do histórico Turista da parroquía viguesa de Lavadores, parroquia que foi concello independente ata 1941 cuando foi absorbido pola dinámica e crecente cidade de Vigo.

O Turista Sport Club fundouse no ano 1927, só catro anos antes nacera na veciña Vigo o Real Club Celta despois da fusión entre o Vigo Sporting e o Fortuna. O Turista naceu dunha escisión do Gran Peña, club tamén de Lavadores, que fora fundado un ano antes e que arestora milita en Primera Autonómica.

Resumen da xornada

O Oviedo amosa o seu poderío en Burgos. Foto: Futbolasturiano.com

NOJA, 2 – SPORTING B, 1

O equipo cántabro, que a piques estivo de descender por débedas este verán, completou un cadro de xogadores de gran calidade, como é o caso de Xavi Moré ou Iván Zarandona. No seu estreo na categoría gañáronlle ao filial do Sporting a pesares de xogar todo o segundo tempo cun home menos. A Caseta non será un campo doado para ningún equipo.

1-0   (15´) Iván Zarandona; 2-0 (52´) Riki; 2-1 (88´) Castro

CORUXO, 3 – S.D.LOGROÑÉS, 2

O Coruxo segue tendo un fortín no Vao. Nun partido moi disputado e con moitas alternativas logrou vencer a unha S.D.Logroñés que amosou un xogo moi físico e directo. Un gol do eterno Antúnez no minuto 88 deulle tres puntos ao seu equipo. Un comezo de temporada ilusionante para un Coruxo que non se marca metas.

1-0   (19´) Chaco; 1-1 (52´) Iñaki; 2-1 (69´) Centrón; 2-2 (79´) Olavarrieta; 3-2 (88´) Antúnez

Sufrida victoria de C.D.Ourense ante un bo Compostela

Foto: Vavel

Comezou a liga en Segunda B cun partido de rivalidade que se decantou de parte de Club Deportivo Ourense por 1-0 (Iker Alegre, 21’) nun partido moi intenso e pelexado sobre un terreo de xogo infame. Preto de 2.000 persoas presenciaron o partido con una ruidosa presenza de afeccionados santiagueses que non pararon de animar ao seu equipo.

O COMEZO

Luisito alineou de saída a Pato na portería; Josu, Moisés (recuperado das súas molestias), Portela e Pinillos na defensa; Borja Yebra como pivote defensivo; Iker Alegre, Adil, Javi Hérnandez e Xaime Noguerol por diante e con Óscar Martínez en punta. Finalmente Josu e Moisés puideron xogar en defensa, e nas bandas apostou por Iker Alegre pola dereita e Noguerol pola esquerda, deixando a Javi Hernández como medio máis ofensivo ao carón de Adil.  

Pola súa banda Fredi dispuxo un once composto por Adrián en portería; Jesús Varela, Castiñeiras, Santi Taboada e Jimmy na defensa; Jordan, Gonzalo, Manu Rodríguez e Óscar Fondevila na medular e Joselu acompañado por Nacho na dianteira. Fredi deixou a Germán no banco (acaba de saír dunha lesión) e apostou polo medio Taboada como central. Con Yahvé renqueante no banco e Diego Rey lesionado apostou por Óscar Fondevila na esquerda e decidiu xogar con dous homes en punta: Joselu e Nacho Fernández.

Comezou impoñendo o seu ritmo o Compostela. Os seus dous mediocentros (Gonzalo e Manu Rodríguez) gañábanlle a partida os ourensanistas e Jordan creaba perigo pola banda dereita. A boa nova para os ourensanistas e que Joselu estaba ben controlado polos centrais locais e a banda esquerda dos branquiazuis apenas entraba en xogo.

Previa Ourense – Compostela: baixas e dúbidas nos dous equipos

Foto: web oficial C.D.Ourense

Vermellos e branquiazuis afrontan o primeiro partido da tempada ligueira con baixas e dúbidas nas súas alineacións. A zona defensiva é a máis afectada nos dous equipos, aínda que no Ourense tamén o medio do campo e a dianteira presentan baixas para o debú ligueiro.

O Compostela, que por certo acaba de incorporar a proba a Victor Calatrava (lateral esquerdo de 20 anos procedente do Villanovense da 3ª división extremeña), ten tres baixas en defensa: o lateral dereito Borja Facal e os centrais Jorge Rodríguez e Catú. Xa que logo o seu adestrador Fredi tan só conta con catro defensas para visitar O Couto: o lateral dereito Jesús Varela, os centrais Germán e Castiñeiras e o lateral esquerdo Jimmy. O problema e que Germán acaba de salir dunha lesión e leva moi poucos días adestrando, polo que a súa participación dende o inicio pode ser moi precipitada. Se o central ourensán non xoga Fredi tería que retrasar a algún medio á posición de central. O resto de xogadores están dispoñibles agás o medio dereito Jacobo e coa dúbida do extremo Yahvé, aínda que as últimas informacións apuntan a que xogará en Ourense.