Chegou a hora dos seareiros

A actual situación de Club Deportivo Ourense é moi preocupante. Durante os últimos anos a supervivencia do club está no aleiro. Tempada tras tempada as descomunais débedas acumuladas (das que por certo ninguén respondeu por elas) deixan ao bordo da desaparición ao club. Finalmente sempre se conseguiu saír adiante, ben impulsado pola man salvadora das institucións (sobre todo cando ao fronte do club estaba algún “amigo” das mesmas) ou ben pola tolería de afeccionados de verdade como Manolo Rois e os seus colaboradores ou como os actuais integrantes do Consello de Administración. 

Sen embargo nesta ocasión a supervivencia do club está máis complicada que nunca. As institucións xa non apoian coma antes, penso que o que pasaba anteriormente tampouco era normal e os clubs teñen que ter a súa maior fonte de financiamento nos seus propios recursos. Pero o máis preocupante non é iso, senón a falla total de interese por parte dos máximos accionistas de C.D.Ourense.

Marcial Feijoo, o home que se negou a xogar contra C.D.Ourense

Nos máis de 60 anos de historia de Club Deportivo Ourense foron moitos os xogadores que pasaron polo vestiario local. A maioría deles homes comprometidos coa causa vermella e que deixaron, dalgún xeito, a súa pegada na historia do equipo ourensán. De entre todos eles merece un recoñecemento especial Marcial Feijoo, o home que se negou a xogar contra C.D.Ourense no Couto.

Marcial Feijoo foi un dos integrantes do primeiro cadro de xogadores de C.D.Ourense trala fundación do club en setembro de 1952. Marcial era un xogador ourensán que militara na Unión Deportiva Orensana dende 1944, cando debutara con 18 anos, ata a súa desaparición no verán de 1952. Desenvolvíase no posto de interior e estaba chamado a ser unha das figuras do novo club dada a súa experiencia.

Como se esperaba foi un dos máis destacados do equipo en este primeiro ano de historia do club. A pesar diso C.D.Ourense só puido ser terceiro na Serie A (aínda que empatado a puntos con Turista e Casablanca), polo que non se conseguía o ascenso á 3ª división, obxectivo do club. 

Foi entón cando o Turista, club que sí acadara o ascenso á terceira, se puxo en contacto con Marcial para que xogara en terras viguesas na seguinte tempada. O xogador aceptou a proposta visto que de quedarse en Ourense tería que volver a xogar na Serie A.

Goleadas no Couto

O equipo da tempada 58-59 non se cansaba de golear

A goleada que C.D.Ourense lle endosou ao C.D.Alcalá o mércores pasado no partido de volta dos cuartos de final da Copa Federación non é, nin moito menos, unha das máis grandes que disfrutou O Couto. O 6-1 quédase curto ante outras malleiras que C.D.Ourense lle endosou a outros visitantes do noso estadio. Nin tan siquera consigue entrar entre as 20 primeiras. Repasemos as cinco maiores, para non estendernos demasiado.

1ª.- CDOU, 12 – Xuvenil de Ponteareas, 0 (tempada 58-59)

A maior goleada tivo lugar o 05-10-1958, na terceira xornada de liga dunha 3ª división integrada por 16 clubes, todos galegos. Os vermellos ansiaban o ascenso a 2ª división, sendo uns dos máximos favoritos ao título. Sen embargo as cousas non comezaron ben, sendo derrotados na segunda xornada en Ordes por 2-1. A afición non recibiu demasiado ben aos xogadores locais e estos reaccionaron facéndolle pagar os pratos rotos ao Xuvenil de Ponteareas, equipo que xa ocupaba o derradeiro posto da táboa e que non abandonaría ata o final da liga. 

O primeiro tempo xa rematou con 7-0, nun partido que foi totalmente dominado polos locais, que buscaron con esta goleada recuperar a confianza dos siareiros e a súa mesma. A verdade é que así foi e o equipo proclamouse campión de liga e logrou o ascenso á 2ª división por primeira vez na historia. Os vermellos conqueriron esta tempada 109 goles en 30 partidos.

Os goleadores foron: Ferradás (3), José Luís (3), Gonzalo (2), Malet (2) e Rivera (2).

Apuntamentos do C.D.Ourense, 6 – C.D.Alcalá, 1

Foto: Brais Lorenzo - Faro de Vigo

1.- Plantexamento inicial. O Ourense tiña que remontar un 3-1 e, ademáis, contaba con moitas baixas na liña defensiva, por iso Luisito optou pola fórmula máis lóxica: tres defensas, dous mediocentros, tres mediapuntas e dous dianteiros. Ataque total dende un principio. Saíu perfecto.

2.- Comunión total entre a grada e os xogadores. Achegouso ao Couto moita máis xente da que soe acudir a estes partidos da Copa Federación. A situación dos xogadores (tres meses sen cobrar) e a implicación que demostran, a pesares de todo, co club, fixeron que acudise máis xente que estivo dende o primeiro momento ao carón do equipo. ¡Así sempre!

3.- Dentro do bo ton xeral do equipo destacar sobremaneira a tres xogadores: Rubén Arce, Óscar Martínez e Adrián Cruz. 

Remontadas no Couto, é posible

C.D.Ourense 84-85

O mércores a partires das 20,00 horas C.D.Ourense e os seus siareiros teñen unha cita no Estadio do Couto. O reto é remontar o 3-1 encaixado en Alcalá de Guadaira na ida dos cuartos de final da Copa da Real Federación Española de Fútbol. Unha cita que adquire grande interés debido a delicada situación económica do club. De acadar a clasificación os vermellos xa comezarían a gañar cartos en esta competición, algo fundamental nos momentos actuáis.

O C.D.Alcalá e un club sevillano de 3ª división, ocupa o segundo posto do grupo X, que está a realizar unha moi boa tempada e que xa deixou na cuneta ao C.D. El Palo, equipo do grupo IV de 2ª B, na anterior eliminatoria da Copa Federación, polo que non será un rival doado, nin moito menos. 

Será complicado pero entre todos é posible superar esta eliminatoria e meterse nas semifinais. O Couto xa viviu varias remontadas, algunhas moito máis complicadas que esta, polo que esperamos engadir unha máis a nosa historia. Aquí deixou un par de épicas remontadas que merece a pena lembrar polo que supuxeron naquel momento.

02-06-1985: C.D.Ourense, 3 – Mallorca At., 0 (1-3 na ida) – 1ª eliminatoria promoción de ascenso a 2ª B.

Os vermellos intentaba saír da 3ª división, pozo onda levaban cinco tempadas. Era a terceira promoción de ascenso e as cousas complicáranse moito no partido de ida. Os filiais do Mallorca, dirixidos por un tal Lorenzo Serra Ferrer, superaron a C.D.Ourense en todos os aspectos, demostrando ser un gran equipo con xogadores de moita calidade. Nos baleares destacara o xove Molina, que volvera totalmente tola á defensa de C.D.Ourense.

O coco cae no Couto

Club Deportivo Ourense logrou unha convincente victoria sobre o Oviedo por 2-1. Un triunfo baseado nun plantexamento valente e ofensivo de Luisito. Coido que este foi un dos equipos máis ofensivos que alineou esta tempada. Pola súa banda o Oviedo é un equipo cun potencial ofensivo enorme pero que fraquea en tarefas defensivas, algo que os vermellos souberon explotar á perfección.

DOUS EQUIPOS AO ATAQUE

Os plantexamentos dos dous técnicos no deixaban lugar a dúbidas. Ambos sairon ao ataque coa intención de gañar o partido, sen especulacións de ningún tipo.

C.D.Ourense plantouse no maltreito céspede do Couto cunha única variante no once que gañou o domingo pasado en Xixón ao Sporting B. Juan Martínez deixou o seu posto no once a Borja Valle, héroe no Mareo ao anotar os dous goles dos vermellos. Un medio menos e un dianteiro máis. Un 4-2-3-1 con Pato na portería; Josu, Portela, Capi e Pinillos en defensa; Yebra e Álex no medio do campo; liña de tres con Iker Alegre pola dereita, Borja Valle pola esquerda e Javi Hernández no centro; e Óscar Martínez como dianteiro centro.

Pola súa banda Granero apostou por un ofensivo 4-4-2, que as veces parecía un 4-2-4, con Orlando Quintana na portería; David Alba, Pardo, David Fernández e Sergio Rodríguez na liña defensiva; Erice e Héctor Simón como mediocentros; Susaeta pola banda dereita; Eneko pola esquerda; Señé como segundo dianteiro e o peleón Diego Cervero como punta de lanza.

Dende o pitido inicial víronse claramente as intencións de ambos equipos. O Oviedo quería levar a iniciativa e apropiarse do balón, cunha intensa presión xa sobre a liña defensiva do Ourense, que por certo provocou varios erros na saída do balón que acabaron por propiciar o gol do empate dos asturianos. Unha vistosa proposta de fútbol que conta con xogadores de gran calidade para levala a cabo. A valía de xogadores como Susaeta, Eneko, Señé ou o discutido Diego Cervero, está fora de toda dúbida nesta categoría. Cando atacan o perigo pálpase.

Borja Valle desequilibra en Xixón

Importante victoria a lograda por Club Deportivo Ourense ante o Sporting B. Os tres puntos serven para romper unha racha de dúas derrotas consecutivas e permítenlle ao equipo adquirir unha boa dose de confianza, ademáis de espantar as primeiras dúbidas xurdidas tralas derrotas en Vigo e no Couto ante o Rácing de Ferrol. Victoria por 0-2 que podemos considerar xusta pero que tampouco debe esconder os defectos apreciados antes do 0-1.

TROCOS OBRIGADOS NA ALINEACIÓN

De saída Luisito viuse obrigado a realizar dous trocos con respecto ao equipo que perdeu ante o Rácing de Ferrol, os dous por problemas físicos. Moisés deixou o seu posto no centro da defensa a Portela, aínda convaleciente do terrible choque con Manu Barreiro, e Juan Martínez disputou o seu primeiro partido como titular en lugar de Adil. O resto os mesmos do pasado domingo.

Na liña de ataque, desta volta, Iker Alegre ocupou a banda dereita e Javi Hernández a esquerda, con Óscar Martínez como punta de lanza.

Pola súa banda o Sporting B non podía contar co lateral esquerdo Álex Menéndez, convocado polo primeiro equipo para o seu partido anteo Deportivo da Coruña.

IGUALDADE NO PRIMEIRO TEMPO

De saída vimos a un Ourense máis presionante que en partidos anteriores. O trivote formado por Yebra, Álex e Juan Martínez cortaba todo o xogo do filial sportinguista e conseguían ter máis posesión de balón. Sen embargo o problema chegaba á hora de hilvanar xogadas de ataque.

Sporting B, xoves talentos cun inicio irregular

O filial do Sporting de Xixón colleitou dúas derrotas e unha victoria nun inicio irregular do campeonato ligueiro. Caeu na primera xornada en Noja por 2-1. Na segunda xornada goleou a un débil Tropezón por 4-1 no Mareo e na última xornada volveu a perder lonxe de Asturias, nesta ocasión ante a U.D.Logroñés por 1-0. Este pasado mércores xogou o partido de volta da Copa Federación de Asturias. Os roxibrancos perderon por 4-1 ante o Avilés, sendo eliminados por un global de 5-1. Como vemos un inicio bastante irregular.

O Sporting B voltou á 2ª B na tempada 2008-09, despois de pasar seis tempadas na 3ª división, ocupando postos da zona media-baixa da clasificación. Incluso na tempada 2010-11 descendeu de categoría. Sen embargo o Spórting comprou unha praza en 2ª B por 395.000 euros, tralo descenso administrativo da Cultural Leonesa. A tempada pasada rematou no posto décimoterceiro, empatado a puntos con Club Deportivo Ourense. No partido xogado en terras asturianos os vermellos gañaron por 0-1gracias a un gol de Óscar Martínez no primeiro tempo.

Club Deportivo Ourense, unha paixón nada hai 61 anos

Tal día coma hoxe de 1952 nacía Club Deportivo Ourense, e con él unha paixón que nos acompaña dende hai 61 anos. Milleiros e milleiros de ourensáns compartiron, comparten e, espero que por moitos anos, compartirán unha paixón que pasa de xeración en xeración. Así comezou todo.


No verán de 1952 a Unión Deportiva Orensana desaparecía do panorama futbolístico ourensán e nacional. Puña fin a súa curta, pero exitosa traxectoria, debido a problemas económicos. Nesta última tempada o club militaba na 2ª división, aínda que descenderá, chegando a xogar a final da Copa Federación, caendo derrotada no estadio Metropolitano de Madrid ante o Real Xaén por 3-1.

O caso é que Ourense volvía a quedar orfa de fútbol a nivel de categoría nacional. Nembargantes a afección ourensá non quería perder un dos poucos entreteñementos que había naquela época e deseguido comezáronse  a buscar solucións para encher o vacío deixado pola Unión Deportiva Orensana.

Existían dúas solucións: resucitar ao Atlético de Ourense, un club que militara nas últimas tempadas na Serie A con non moi bos resultados e que nese momento estaba abandonado, carecía de directiva e tiña bastantes problemas económicos. Esta opción non era ben vista por moitos afeccionados que se opoñían a elo debido a que non o consideraban representativo da cidade e que, para selo, tería que empezar por trocar o nome; ou ben crear un novo club. Sea como fóra Ourense tería que empezar dende a Serie A.

Mal comezo de tempada do Rácing de Ferrol

Os verdes arrasaron a tempada pasada en 3ª división. Foron campións do grupo I con 97 puntos, 98 goles goles a favor, e 20 puntos de vantaxe sobre o Celta B, segundo clasificado. Na promoción de ascenso enfrontáronse a un vello coñecido dos ourensanista, o Laudio. O Rácing de Ferrol conseguiu superar a eliminatoria, por un global de 2-1 (1-1 e 1-0) e ascender a 2ª B de forma brillante.

Sen embargo o comezo da tempada na categoría de bronce non é nada bo. No primeiro partido deixaron escapar dous puntos ante o Tropezón no desconto do partido cuando os cántabros xogaban con dez xogadores. A semana pasada caeron na Malata ante o U.D.Logroñés por 1-2, un equipo que viña de ser superado amplamente polo Celta B. O definitivo gol dos rioxanos tamén chegou no treito final do partido por mor dun discutido penalti. E o mércores foron eliminados da Copa polo Caudal de Mieres, que gañou por un solitario gol marcado no segundo tempo, despois dunha primeira parte de cor verde.

Malos resultados que non se axustan ao xogo realizado polos departamentais. O que si se observa é un baixón físico nas segundas metades dos partidos. Aínda é cedo, pero entrar nunha mala dinámica nas primeiras xornadas pode marcar o resto da tempada.

O Rácing de Ferrol apostou por manter aos mellores xogadores que lograron o ascenso e realizar unhas poucas incorporacións de calidade que reforzaran o equipo. Finalmente tan só realizaron catro fichaxes, un obrigado por lesión do porteiro titular Marcos Valín. Esperaron ata última hora a cesión do dianteiro Luís Fernández do Deportivo sen resultado. Quizáis quedáronse un pouco curtos en efectivos, ainda que sen dúbida os que están son de calidade, pero ao longo dunha tempada pode pasarlles factura se non teñen sorte coas lesións.

Rácing de Ferrol, un histórico no Couto

Este sábado visita o Couto un histórico do fútbol galego como é o Rácing de Ferrol. Fundado en 1919 foi un clásico da Segunda División ata a década dos 70, cando o Rácing de Ferrol entrou nunha crise deportiva da que conseguiu salir a principios deste século coa súa volta a categoría de prata do fútbol español.

A pesares de militar durante moitísimas tempadas na 2ª división, 34 en total, nunca conseguiu o ascenso a 1ª división, a pesares de estar cerca en varias ocasións. O seu maior éxito foi o subcampeonato de Copa de 1939, perdendo a final ante o Sevilla por 6-2.

Foi un campeonato atípico. A Guerra Civil acababa de rematar e a Federación Española de Fútbol organizou o torneo que levou o nome de “Copa del Generalísimo Franco”. Parciparon moi poucos equipos, ningún da zona, ata ben pouco, republicana. O Rácing de Ferrol participou como campión do Campeonato Rexional de Galicia.

Previa Ourense – Compostela: baixas e dúbidas nos dous equipos

Foto: web oficial C.D.Ourense

Vermellos e branquiazuis afrontan o primeiro partido da tempada ligueira con baixas e dúbidas nas súas alineacións. A zona defensiva é a máis afectada nos dous equipos, aínda que no Ourense tamén o medio do campo e a dianteira presentan baixas para o debú ligueiro.

O Compostela, que por certo acaba de incorporar a proba a Victor Calatrava (lateral esquerdo de 20 anos procedente do Villanovense da 3ª división extremeña), ten tres baixas en defensa: o lateral dereito Borja Facal e os centrais Jorge Rodríguez e Catú. Xa que logo o seu adestrador Fredi tan só conta con catro defensas para visitar O Couto: o lateral dereito Jesús Varela, os centrais Germán e Castiñeiras e o lateral esquerdo Jimmy. O problema e que Germán acaba de salir dunha lesión e leva moi poucos días adestrando, polo que a súa participación dende o inicio pode ser moi precipitada. Se o central ourensán non xoga Fredi tería que retrasar a algún medio á posición de central. O resto de xogadores están dispoñibles agás o medio dereito Jacobo e coa dúbida do extremo Yahvé, aínda que as últimas informacións apuntan a que xogará en Ourense.

S.D.Compostela, un recén ascendido que busca consolidarse

Foto oficial da S.D.Compostela 2013-14 - Web oficial do club

Os santiagueses conqueriron a tempada pasada o seu segundo ascenso consecutivo, que os levou de forma meteórica de Preferente a Segunda B. Agora toca asentarse na categoría de bronce do fútbol español, para en próximas tempadas tentar volver ao fútbol profesional.

Para elo apostaron pola continuidade do proxecto. Mantense no banco o adestrador do ascenso, o moañés Fredi, e tamén a maioría dos xogadores que lograron levar ao Compos á 2ª B, incluído o seu buque insignia, o dianteiro Joselu. Para completar o cadro de xogadores ficharon nove xogadores, varios deles moi xoves pero a maioría con experiencia en Segunda B.

A S.D. Compostela no Couto, un pouco de historia

Este domingo arranca a Liga co partido entre Club Deportivo Ourense e Sociedade Deportiva Compostela. Dos históricos do fútbol galego, ¿ou non?

Porque a historia desta S.D.Compostela pódese considerar dende dous puntos de vista. Por así decilo ten dúas versións:

Versión curta: A actual Sociedade Deportiva Compostela fundouse no ano 2004 como Sociedad Deportiva Campus Stellae. A fundación desta nova sociedade debeuse a que a Sociedade Deportiva Compostela SAD atravesaba gravísimos problemas económicos que remataron coa liquidación definitiva da SAD no ano 2006. A S.D. Campus Stellae crease para convertirla na súa sucesora. Compra os dereitos deportivos do club en liquidación e toma a súa xestión, competindo na tempada 2006-07 en Preferente.

Este novo clube tivo que loitar coa S.D. Cidade de Santiago e co Santiago de Compostela C.F. pola supremacía dun convulso panorama futbolístico na Cidade do Apostolo. O apoio dos afeccionados da extinta S.D.Compostela á S.D. Campus Stellae foi clave para que se erexira na súa sucesora.

Copa Federación de 1952: a derradeira xesta da U.D.Orensana

Aproveitando o sorteo da Copa Federación realizado esta semana imos lembrar a derradeira fazaña da extinta Unión Deportiva Orensana. Ao final da tempada 1951-52, a popular Orensana consumara o seu descenso a 3ª división despois de tres tempadas na categoría de prata do fútbol español. Á crise deportiva sumábase unha galopante crise económica e social. A pesares de todo, o clube dispúxose a participar na Copa Federación.

Esta era unha competición voluntaria na que podían participar os equipos de 2ª división, non inmersos en ningunha fase de promoción, e os campións e subcampións de 3ª división. A Orensana comezou a súa andadura nos octavos de final. Correspondeulle o Círculo Popular da Felguera, equipo asturiano subcampión do grupo 1º de 3ª división, pasando á seguinte ronda sen problemas. Na ida venceu no Couto a Orensana por 4-1 e na volta volveu a gañar por 1-2.

Apuntes da Copa da Real Federación Española de Fútbol

C.D.Ourense campión en 2008 - Foto La Región

C.D.Ourense resultou exento na primeira eliminatoria da Copa Federación. Entrará na competición disputando as semifinais contra o vencedor da eliminatoria entre Alondras e Rápido de Bouzas, os vigueses son os vixentes campións. Tan só seis clubes se animaron a disputar esta competición na fase autonómica despois de renunciar Coruxo, Celta B, Deportivo B, As Pontes e Órdenes. Ademáis dos citados anteriormente Negreira, Compostela e Pontevedra completan o sexteto de participantes. A outra semifinal disputarana o Pontevedra e o gañador da eliminatoria entre Negreira e Compostela. Este é o cadro da fase autonómica:

Cuartos de final (22 e 29 de agosto)

(A)   Alondras – Rápido de Bouzas

     (B)   Negreira – Compostela

Semifinais (19 e 26 de setembro)

     (C)   Vencedor A – C.D.Ourense

(D)   Vencedor B - Pontevedra

Final (10 de outubro) nun campo por determinar

O carné de socio de C.D.Ourense é o máis barato do grupo

Penso que os prezos, como todo o relacionado co fútbol en España, están inflados e son desproporcionados á realidade do país. A proba está en que os campos de tódalas categorías están cada vez más baleiros, diminuíndo o número de afeccionados que se achegan ata os estadios. Mesmo en Segunda B podemos comprobar como os prezos son na maioría dos casos desorbitados.

Como vemos no cadro que acompaña a este artigo, raramente baixan de cen euros. Só en Santander, Zamora, Compostela e Ourense pódese ver o fútbol por menos desa cantidade. É salientable como no Couto asistir a toda a tempada sae por 55 euros en Fondo, unha ganga comparado co resto de prezos. Incluso achegarse ata unha grada como a de Preferencia é do máis barato de todo o grupo, xunto con San Lázaro en Santiago, onde por 75 euros (menos de 4 euros por partido) pódese asistir a 19 encontros. Ser socio de Preferencia en C.D.Ourense é máis barato que o carné dos restantes clubes deste grupo, onde ninguna grada semellante se achega a este prezo nin por asomo.

O grupo de Club Deportivo Ourense

A tan só dúas semanas do comezo da Liga en Segunda B, ao fin coñecemos que equipos acompañarán a C.D. Ourense no seu grupo. Estará formado polos equipos galegos  (Celta B, Compostela, Coruxo, Rácing de Ferrol e C.D.Ourense), asturianos (Avilés, Caudal, Marino, Oviedo e Sporting B), casteláns-leoneses (Burgos, Cultural Leonesa, Guijuelo, Salamanca Athletic e Zamora), cántabros (Noja, Rácing de Santander e Tropezón) e rioxanos (U.D. Logroñés e S.D. Logroñés).

Un grupo que a min gústame. Ademáis da rivalidade cos outro catro equipo galegos, temos clubes históricos como o Oviedo, Rácing de Santander ou Cultural Leonesa, ademáis doutros representativos de grandes cidades como Avilés, Burgos, Salamanca ou Logroño, o que nos deixa un grupo moi atractivo dende o punto de vista deportivo. Un grupo que coido será moi aberto tanto por arriba como por abaixo debido a igualdade que se presume.

Ao longo da tempada iremos analisando máis polo miúdo os distintos rivais de C.D.Ourense, agora imos ofrecer un pequeno avance sobre estes rivais:

CELTA B: O filial celtiña ascendou a tempada pasada tras rematar segundo na fase regular. Como tódolos los filiais son unha incógnita. C.D.Ourense xogou un amigable (só un tempo de 45 minutos) ante o filial celeste no Torneo Praíña que finalizou con empate sen goles. O lóxico é que loite por salvar a categoría.

Gustavo Souto, un trotamundos que regresa a Galicia

O desexado dianteiro xa chegou a C.D.Ourense. Trátase de Gustavo Souto Sampedro, nado o 29 de abril de 1983 en Vigo, con 30 anos ás súas costas. Un home que volta a súa terra despois de percorrer España e lugares tan exóticos como Kazaxistán e Nova Zelanda. Clube Deportivo Ourense será o equipo número 14 na súa traxectoria, o que nos fala dun auténtico trotamundos do fútbol.

O seu último e exitoso destino foi o Auckland City Football Club de Nova Zelanda, onde chegou en xaneiro de 2013. Con este equipo conquistou a Champions League de Oceanía ao vencer na final ao Waitakere United, tamén neozelandés, por 2-1. Gustavo Souto non puido xogar a final ao estar lesionado, pero anotou tres goles nos cinco partidos que disputou nesta competición. Ademáis xogou outros oito partidos, entre Liga e Play-off, anotando catro goles. Souto xogaría este ano o Mundial de Clubes, sen embargo o futuro non estaba claro no club neozelandés e decidiu voltar a casa aceptando a oferta do Ourense.

O Couto, o primeiro campo de fútbol que visitou Cruyff tras asinar polo Barcelona

Johan Cruyff, un dos mellores xogadores da historia do fútbol, asinou polo equipo catalán en agosto de 1973. Foi unha fichaxe cun enorme impacto mediático, xa que o holandés era o mellor xogador daquelas datas, líder dun Ajax de Amsterdam que dominaba o fútbol europeo.

Sen embargo non puido debutar en partido oficial ata o 28 de outubro, na oitava xornada de liga, debido a que a Federación Holandesa non o autorizaba posto que argumentaba que xa estaba pechado o mercado de fichaxes cando asinou polo Barcelona. Aínda así, o seu debut chegou antes do esperado, xa que ata o 2 de decembro non estaba previsto que a Federación Holandesa dera o transfer correspondente.

Xa que non podía disputar partidos oficiais, Johan Cruyff xogaba algún que outro amigable na Cidade Condal, onde aos siareios barcelonistas facíaselles a boca auga co xogo do astro holandés, lamentando que non puidera xogar na Liga, onde os cataláns comezaron muy mal o campionato. En total foron tres os amigables que xogou Cruyff no Camp Nou.